Γιατί, γιατρέ, αγαπάω τους Morlocks; Γιατί πάσχεις από το σύνδρομο της Στοκχόλμης...

Πέγκυ Παπακώστα

(Οι αναγνώστες του παρόντος κειμένου αποδέχονται ότι η πρόσβαση σε αυτό και το εν γένει περιεχόμενό του πραγματοποιείται με δική τους ευθύνη. Ο ιδιοκτήτης του κειμένου δε φέρει κανενός είδους ευθύνη για οποιαδήποτε τυχόν ζημία ή τραυματισμό, σωματικό ή ψυχολογικό, ως αποτέλεσμα της πρόσβασης αυτής.)

Μπήκα ξανά στη μηχανή του χρόνου. Το συγκεκριμένο μοντέλο το είχε φτιάξει ένας τύπος στη Βικτωριανή  Αγγλία το 1895. Καθώς λοιπόν ταξίδευα, ο νους μου περιπλανήθηκε στην περιπέτεια που είχε ζήσει ο μηχανικός της χρονομηχανής μου, ο Wells(1). Μπήκε στην πρωτότυπη μηχανή του, πάτησε κάτι κουμπιά και αναχώρησε για το μέλλον. Εκεί είδε διάφορα όχι τόσο ωραία: πολέμους, επιδημίες, αναταραχές. Προχωρούσε μέχρι να βρει κάτι καλό. Μέχρι που έφτασε στο έτος 12.802.701. 12 Οκτωβρίου για να είμαστε ακριβείς. Εκεί ανακαλύπτει μέσα σε ένα ειδυλλιακό τοπίο πράσινων λιβαδιών, το μέλλον της ανθρώπινης φυλής. Πανέμορφα δείγματα του είδους. Καλοφτιαγμένα σώματα, καλοαναθρεμμένα αγόρια και κορίτσια μέχρι 25 χρονών να σφύζουν από υγεία και να απολαμβάνουν τον ήλιο και την ξενοιασιά. Ειρήνη και αρμονία. Τους έλεγαν Eloi. Δε δούλευαν. Δεν κουράζονταν. Έβρισκαν την τροφή, τα ρούχα τους και ό,τι χρειάζονταν έτοιμα, πλυμένα και σιδερωμένα μπροστά από το ναό. Ποιος τα έφτιαχνε; Άγνωστο. Ποιος τα άφηνε εκεί; Αδιάφορο. Κανείς δεν αναρωτήθηκε μέχρι που τους ήρθε μπάστακας εκείνος ο περίεργος επισκέπτης από το παρελθόν. Αυτός, λοιπόν, υποψιασμένος από την ιανική φύση του ανθρώπου, τόλμησε και αναρωτήθηκε. Και όταν είδε ότι στο άκουσμα μιας σειρήνας οι αθώοι Eloi σαν υπνωτισμένοι κατευθύνονταν προς την πόρτα του ναού που είχε ανοίξει, τους ακολούθησε.

Και τι να δει; Κάποιους να χάνονται μέσα στο ναό, η πόρτα να κλείνει πίσω τους και η σειρήνα να σταματάει. Μετά, οι υπόλοιποι όμορφοι Eloi ξε-υπνωτισμένοι συνέχισαν να κάνουν ό,τι έκαναν και πριν (δηλαδή να χαριεντίζονται στον ήλιο) σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Ο ταξιδιώτης τρελάθηκε και φυσικά σαν καλή κουτσομπόλα που ήταν, το 'ψαξε. Ο λόγος της ξενοιασιάς τους ήταν οι τρομεροί Morlocks. Κάτι θλιβεροί και τρισάθλιοι υπάνθρωποι που ζούσαν κάτω από τη γη. Όλο τρίχα και καμπούρα, χρησιμοποιούσαν προχωρημένη τεχνολογία για να κατασκευάζουν όλα όσα οι Eloi χρειάζονταν για να ζήσουν ξέγνοιαστοι και ωραίοι. Και το τίμημα; Οι κακοί Morlocks έτρωγαν τους καλούς Eloi! Ήταν κανίβαλοι! Φυσικά ο ταξιδιώτης από το παρελθόν προσπάθησε να το δώσει στα χαζά Eloi να το καταλάβουν. «Δεν είναι αξιοπρεπής συναλλαγή ανθρώπου με άνθρωπο αυτή.» «Ρε παιδιά, σας τρώνε, κάντε κάτι.» Δυσκολεύτηκε πολύ βέβαια, αλλά στο τέλος (επιτέλους!) το κατάλαβαν και οι καλοί Eloi επαναστάτησαν. Άγνωστο βέβαια πως τα κατάφεραν μετά την επανάσταση να ορθοποδήσουν (αν και θα 'χε ενδιαφέρον) αλλά αυτό είναι μάλλον άλλου επιστήμονα ευαγγέλιο.

Μέσα στην παραζάλη του χρονοταξιδιού μου, νόμισα πως είδα Eloi και Morlocks εδώ στην Ελλάδα. Μόνο που οι Eloi δεν επαναστάτησαν ποτέ γιατί ποτέ κανείς ταξιδιώτης από το παρελθόν δεν τους επισκέφτηκε να τους ανοίξει τα μάτια. Έγινε όμως κάτι άλλο. Οι κακομούτσουνοι Morlocks αποφάσισαν να γίνουν χορτοφάγοι και να βγουν κι αυτοί στον ήλιο να πάρουν χρωματάκι. Αποφάσισαν να κάνουν αποτρίχωση και γυμναστική και φυσιοθεραπεία για να ισιώσει η πλάτη. Και φυσικά κομμένα τα έτοιμα στους Eloi. Και τότε κάτι φοβερό έγινε! Οι Eloi επαναστάτησαν! «Όχι μη σταματάτε! Φάτε μας, φάτε μας! Δεν πειράζει! Σας παρακαλούμε!»

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι πασίγνωστο. Όμηροι αναπτύσσουν συμπάθεια για τους απαγωγείς τους σε σημείο που, κάποιες φορές, τους υπερασπίζονται. Ο τρόπος που δουλεύει η ψυχολογία σε αυτές τις περιπτώσεις είναι επειδή ο όμηρος προσπαθεί να επιβιώσει εκλαμβάνει οποιαδήποτε μορφή παράτασης της ζωής του ή διακοπής της κακομεταχείρισής του ως πράξη καλοσύνης εκ μέρους του απαγωγέα. Και με τη σειρά του, ο όμηρος ανταποδίδει το “καλό” που του έκανε ο απαγωγέας να μην τον σκοτώσει ενώ μπορούσε, με συμπάθεια και ναι, αγάπη. Το 27% των ομήρων πάσχουν από το σύνδρομο αυτό. Και τι πρέπει να γίνει; Απλό, αυτό το 27% πρέπει να το παλέψει. Ίσως και να περάσει λίγο (πάρα πολύ) χρόνο στον καναπέ του ψυχαναλυτή μέχρι να καταλάβει ότι (ναι, μπορεί και) πρέπει να το ξεπεράσει.

Έτσι χοντροκομμένα το βλέπω εγώ. Γενιές Ελλήνων αρνούμενοι να απογαλακτιστούμε. Αρνούμενοι να πάρουμε τη ζωή και το ρίσκο της στα χέρια μας. Αβέβαιοι και αμήχανοι. Όλο ανασφάλεια για το τι μπορούμε και τι δε μπορούμε να καταφέρουμε. Φοβισμένοι τρέχουμε στα social media και στις πλατείες σα να ήρθε το τέλος του κόσμου και πρέπει πρώτα να το καταγράψουμε και μετά να γίνουμε μάρτυρες της καταστροφής. Ο μετεωρίτης σίγουρα θα πέσει στο Σύνταγμα. Όπως πάντα οι εξωγήινοι προσγειώνονται στην Αμερική (πως γίνεται αυτό;). Μπαινοβγαίνουμε από το ευρώ κάθε δύο ώρες. Σηκώνουμε τις καταθέσεις μας, τις στέλνουμε πακέτο διακοπές στο εξωτερικό και τις κρύβουμε κάτω από το στρώμα μέρα παρά μέρα (καλά, πόσες έχουμε πια; Ο Ωνάσης είμαστε;) Από εμάς εξαρτάται το μέλλον του παγκόσμιου καπιταλισμού. Αν χρεοκοπήσουμε εμείς, θα καταστραφεί η ευρωζώνη (εννοείται!) και μετά θα αντιστραφούν οι πόλοι και θα πλημμυρίσει η γη. Φτιάξτε βάρκες γρήγορα (ναι, αλλά πόσο θα φορολογηθούν;). Εκτός από λίκνο της δημοκρατίας, γίναμε και το κομπιουτεράκι (πιο πολύ για άβακα το κόβω) της οικονομίας.  Από το πουθενά. Ο απόλυτος κανένας. Ας συμμαζευτούμε λέω εγώ!

Η παγκόσμια μετάβαση έπιασε την Ελλάδα με τα παντελόνια κατεβασμένα ενώ χαριεντιζόμασταν στον ήλιο. Αυτό είναι το όλον. Ας σταματήσουμε να αλαλάζουμε δεξιά και αριστερά σαν υστερικοί για την επερχόμενη καταστροφή και (λέω εγώ, αλλά δεν είναι υποχρεωτικό) ας σηκώσουμε τα παντελόνια μας. Απλά μια πρόταση κάνω. Και κάποια στιγμή όταν μεγαλώσουμε και αρχίσουμε να βγάζουμε τα δικά μας λεφτά, ας αγοράσουμε και μια ζωνούλα για το παντελονάκι μας. Κι ας μην είναι Hermes. Δεν πειράζει.

[1] “The Time Machine” μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας του H .G. Wells (έκδοση 1895)